De Amerikaanse graffitikunstenaar Chuck ‘Kool Koor’ Hargrove is geboren in 1963 in South Bronx, New York.

Chuck ‘Kool Koor’ Hargrove zijn dynamische werk kwam onder de aandacht van het grote publiek toen hij in 1980 door Stefan Eins van galerie Fashion Moda in de Bronx werd uitgenodigd voor zijn eerste expositie. Kool Koor was op dat moment 16 jaar en nog scholier. Door op doek te gaan werken kwamen graffitikunstenaars steeds meer onder de aandacht van de galeriehouders. Kool Koor ontmoette in die tijd Rammellzee en samen met hem en andere graffitikunstenaars zoals Crash, Futura 2000, Nesto en Dondi White hebben zij als groep de basis gelegd voor de Graffiti Art in New York.

Na een indrukwekkend aantal expositie in New York is nu ook Europa zijn werkterrein geworden. De laatste jaren is hij te zien op exposities en kunstbeurzen in België, Frankrijk, Nederland, Duitsland en Italië. Men kan werk van Kool Koor vinden in musea collecties zoals in het The Metropolitan Museum New York,The Renaissance Society Chicaco, The Butler Museum Ohio en het Groninger Museum in Groningen.

Anne Marie Laureys (1962) volgde de keramiekopleiding aan het Hogere Kunst Instituut Sint Lucas in Gent.

Haar inspiratie haalt ze uit de klei zelf. Ze start met een reeks op de schijf gedraaide potten, allemaal even groot en met een dunne wand en bodem. In feite bevrijdt Anne Marie zichzelf van de ronde potvorm door wand en bodem met haar vingers te bepotelen. Het resultaat zijn tactiele potten, met een dynamische sensualtieit die het uiterste uit de kan halen met betrekking tot de kneedbaarheid van klei.

De Clay-e-motion (2011-2008) reeks is een verzameling potten, door emotionele ingrepen onstaan met ‘vleesachtige’ vervormingen uiterst sensueel geladen. De enorme zinnelijkheid van het werk leidt tot aanraken, tot betasten, strelen, voelen. Geen 2 potten zijn hetzelfde. Een adagio dat haar ook opviel toen ze kennismaakte met het werk van de ‘Mad Potter of Biloxi’ George E.Ohr.(1867-1918).

Hoe het ook zij... sinds 2009 wil ze de potvorm ’an sich’ nog intenser verkennen. Het is zo dat de reeks kleivormen ‘Clouds by my fingers’ (2009) onstaan. De fusie van 2 apart gedraaide en vervormde kleidelen levert een driedimensionale vorm op die op wolken gelijkt, zwevend, opstijgend en krachtig. Een kracht die getoond wordt door de vervormingen van de kleiwand door haar vingers en door nog zichtbare sporen van de beweging van het draaien van een potvorm op de schijf.

Anne Marie Laureys haar werk vind je ondermeer terug in de collecties van de Provincie Henegouwen, België, Het Tapei County Yingge Ceramics Museum in Taiwan, Het Ars and Crafts Museum van Shanghai, China en in de Collectie van Hedendaagse Keramiek van het Keramikmuseum Westerwald in Duitsland.

Philippe Barde (1955) is today one of the few Swiss ceramists whose work, honoured with a number of distinguished awards, enjoys worldwide recognition. Barde’s work manifestly comprises a strong conceptual component, without turning into a disembodied stylistic exercise in the process. This is because the message and viewpoints of the artist are constantly nourished by his empathic attention to the material and the way it responds to the actions of his hands. The substance not only supports his ideas, it literally inspires them.

If Barde’s approach bears witness to his enlightened curiosity about the diverse experiments he sees on the global contemporary art scene – as when he brings extra-disciplinary perspectives to his work – it is also true that, now more than ever, he clearly proclaims his identity as a ceramist. Barde multiplies the levels of interpretation. Disparition takes up first a theme dear to him: that of the subtle differences that insert themselves between apparently identical objects. To this theme are superimposed those of symmetry and asymmetry, of form generated by process, and of the ‘disappearance’ of the shape itself, while in the background there lies the burning and very contemporary question of genetic manipulation. Over the last fifteen years, Barde has accumulated a large number of artist residencies in Europe, Asia, Africa and North America. Each stay has given him the occasion to discover the local culture and ceramic practices, personal explorations that leave subsequent traces in his output.

Artistic collaborations provide him with another form of stimulation, as with the Japanese artist Toshio Matsui (1955) whom he met for the first time in Seto in 1998. The two personalities quickly discovered some profound affinities, which resulted not only in fruitful exchanges but also in common achievements (PT Projects), notably in Japan in 2006 and Mali in 2007, the latter within the framework of a project (‘La Suisse en Lien’) directed by the Swiss Agency for Development and Cooperation.

Gökçen Cabadan is een interessante jonge kunstenaar. In 2009 was er een succesvolle solotentoonstelling bij galerie NON in Instanbul en een presentatie op de NADA Art Fair Miami Beach. In 2010 is hij met enkele werken in een groepstentoonstelling bij Sotheby’s Londen te zien. In het voorjaar 2010 niet missen recent werk WITHOUT LANDSCAPE exclusief bij Galerie Anne Mertens te Leuven.

De tentoonstelling WITHOUT LANDSCAPE creëert een landschap. De figuren van mensen en objecten zitten niet meer in de ruimte van hun beeld maar verdelen de tentoonstellingsruimte. Gökçen Cabadan wil de portret- en nature morte traditie met een subjectieve blik als een soort landschap gebruiken. De kunstenaar stelt vragen over de mogelijkheden en de grenzen van het kijken. De eerste romantische schilders trokken van interieur naar landschap om hun realiteit te verbeelden. Door de ervaringen die ze hadden werden hun schilderijen als een zelfportret. Dergelijke extreme subjectiviteit zorgt er volgens de kunstenaar voor dat een wezenlijke context volledig verdwijnt. In tijden van consumptie wil Gökçen Cabadan de geschiedenis ombuigen en de manier van kijken en waarop verhalen verteld worden op een postromantische manier weergeven.