Galerie Anne Mertens
Amerikalaan 19
B-3000 Leuven
+32 494 83 90 77
info@annemertens.be






Gökçen Cabadan

Gökçen Cabadan is een interessante jonge kunstenaar. In 2009 was er een succesvolle solotentoonstelling bij galerie NON in Instanbul en een presentatie op de NADA Art Fair Miami Beach. In 2010 is hij met enkele werken in een groepstentoonstelling bij Sotheby’s Londen te zien. In het voorjaar 2010 niet missen recent werk WITHOUT LANDSCAPE exclusief bij Galerie Anne Mertens te Leuven.

De tentoonstelling WITHOUT LANDSCAPE creëert een landschap. De figuren van mensen en objecten zitten niet meer in de ruimte van hun beeld maar verdelen de tentoonstellingsruimte. Gökçen Cabadan wil de portret- en nature morte traditie met een subjectieve blik als een soort landschap gebruiken. De kunstenaar stelt vragen over de mogelijkheden en de grenzen van het kijken. De eerste romantische schilders trokken van interieur naar landschap om hun realiteit te verbeelden. Door de ervaringen die ze hadden werden hun schilderijen als een zelfportret. Dergelijke extreme subjectiviteit zorgt er volgens de kunstenaar voor dat een wezenlijke context volledig verdwijnt. In tijden van consumptie wil Gökçen Cabadan de geschiedenis ombuigen en de manier van kijken en waarop verhalen verteld worden op een postromantische manier weergeven.



Pieter De Clercq

Wikken en wegen versus EL.

Het wikken en wegen staat voor een weegschaal met objecten en gewichten. De objecten die ik me toe-eigen en de gewichten als metafoor voor de offers die ik erin leg. Wat leg ik in de weegschaal, hoeveel offer ik op tot mijn sculptuur in evenwicht is. Tot ze af is, tot ik haar loslaat. Het wikken en wegen staat ook voor beweging en twijfel. Wikken betekent letterlijk op de hand wegen, figuurlijk iets overwegen. Wat beweegt me als ik iets opraap en iets niet.

Daartegenover, maar er onlosmakelijk mee verbonden, staat EL. Een oude lengtemaat die verwijst naar de dingen die ik vind op mijn weg, de bestemming die ik ze geef maar bovenal hoe ze zich onderling ten opzichte van elkaar zullen verhouden. EL, de lengte van de onderarm, de ellepijp. Als een soort ongeschreven regel, een maatstaf, die mijn verhouding tot de dingen is. Die verhouding zegt wie ik ben en vertaalt zich in een beeld. Door voortdurend te knippen in die verhoudingen zal het beeld als eindresultaat er steeds anders uit zien. Mijn lengtemaat versus de dingen en omgekeerd.



Hou Chien Cheng

“Cheng has tried to read that book.” It started with a book, Norwegian Wood by Haruki Murakami.

By rewriting this novel it has functioned as a vehicle for transporting me this offspring of the ex-colony back to the stage where I could connect myself to what made me who I am now.



Bardt Jaques

Dichten met stilte.
De sculpturen die ik maak zijn
fysieke uitbreidingen van mijn
woordkunst. Uit de
hand gelopen gedichten.

Wat ik dichten met stilte noem,
is dichten met de taal
van de beeldhouwkunst.

Mijn beeldend werk als geheel
is de autonome consequentie
van bewegingen in dichten
met stilte.


Ritsart Gobyn

Ritsart Gobyn laat zich inspireren door het stedelijke landschap. De mens is daarin opvallend afwezig, of is het misschien de afwezigheid van de mens die juist opvallend aanwezig wordt gemaakt? Appartementen, huizen, straten, allen vervaardigd vanuit de utopische nood om orde en omhulling te creëren, geven daardoor eerder een beeld van desolaatheid. Het zijn bakens voor de leegte, omhulsels van de eenzaamheid, dragers van utopie ...



Kevan Verleye

The painters' startingpoint can never be the observation and imitation of nature, that all art remains what is called conceptual, a manipulation of a vocabulary, and that even the most naturalistic art generally starts from what I call a schema that is modified and adjusted till' it appears to match the visible world. E.H. Gombrich in 'The image and the eye'



Joël Schurmans

Joël Schuurmans zijn werk is sterk geïnspireerd door de mens, de stad en de verstedelijking. De anonimiteit van de mens in de maatschappij is een rode draad in zijn schilderijen.



Herman Maes

Herman Maes woont en werkt in Londen. Het karakter van het werk van Herman Maes staat haaks op dat van de gangbare hedendaagse kunst. De recente schilderijen zijn voornamelijk geïnspireerd op de grootstad. Ze zijn abstract, krachtig, hevig van koloriet, optimistisch en energiek. Met zijn tekeningen, figuratieve illustraties van korte verhalen, laat Herman Maes zijn veelzijdigheid zien.

Herman Maes werd geboren in Congo in 1959, en woonde jarenlang in Hasselt, Limburg. Hij maakte installaties, schilderijen, tekeningen en illustraties. Herman Maes stelde onder andere tentoon in Het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Gent (Jan Hoet), Neue Galerie Aken, Ludwig Museum Keulen, Brakke Grond Amsterdam, Museum voor Schone Kunsten Brussel, Provinciaal Museum Hasselt (Z33), Gesellschaft für Aktuelle Kunst Bremen, en in galerieën als Isy Brachot (Brussel), A. Baronian (Brussel), De Lege Ruimte (Brugge), Chosen With Care (Hasselt), Il Ventuno (Hasselt), Les Brasseurs (Luik).